پایان دادن به تن فروشی

حضور زنان تنxad فروش در سطح شهر تهران تمایزی را که میان حوزۀ عمومی به عنوان فضای رسمی و حوزۀ خصوصی وجود دارد، مغشوش میxad سازد، به شهر چهره xadای غیراخلاقی میxad دهد و آن را به محیطی ناامن تبدیل میxad کند. این وضعیت به خصوص زمانی تشدید میxad شود که روسپیxadگری در بعضی محلات خاص شهر تمرکز پیدا کند. این شرایط پلیس را وادار میxad سازد آثار روسپیxadگری را از سطح شهر محو کنند تا به این ترتیب احساس ایمنی اخلاقی برای شهروندان فراهم آید. در نتیجه تنxad فروشی به سوی فضاهای پنهانی و اشکال زیرزمینی سوق داده میxad شود. در این صورت مدیریت و نظارت بر آن برای مدیران جامعه شهری دشوارتر میxad شود. از آنجا که رفتارهای انحرافی با یکxadدیگر پیوند دارند، این احتمال وجود دارد که زنان برای بقا خود به فعالیت هایی مانند خرید و فروش مواد مخدر، دزدی و واسطهxad گری در حوزه روسپیxadگری مبادرت ورزند. از این رو، تن xadفروشی به بازتولید رفتارهای انحرافی دیگر منتهی می xadشود.

آیا محو کامل تنxad فروشی از جامعه امکانxad پذیر است؟ آیا انجام چنین اقدامی ضرورت دارد؟ چگونه میxad توان با قبول این واقعیت که حذف روسپیگری میسر نیست، آثار مخرب آن را کاهش داد؟ سیاستxadگذاری کشورهای مختلف را می xadتوان بر روی یک طیف مدرج از مخالفت کامل تا مجازسازی به ترتیب زیر دسته xadبندی نمود:

۱- در نگرشxad های ممانعتxad گرایانه، فرد تنxad فروش و مشتری هر دو مجرم هستند و به عنوان افرادی غیراخلاقی در نظر گرفته میxad شوند این وضعیت در ایران، عراق، عربستان، مصر و برخی از کشورهای اسلامی وجود دارد که تن فروشی در آنxadها غیرقانونی است و مجازات سنگینی در پی دارد.

۲- در رویکرد محدودسازی، تنxad فروشی امری مذموم است اما منع قانونی ندارد در عوض فعالیتxadهای مرتبط با آن مانند تبلیغات عمومی، بازکردن فاحشهxad خانهxad ها و سایر شکلxad های واسطهxad گری غیرقانونی است. این وضعیت در آمریکا، کانادا، انگلستان و فرانسه رایج است.

۳- در محدودسازی جدید، تنxad فروشی یک نوع خشونت علیه زنان است زیرا مشتریِ فردِ روسپی، از او بهره xadکشی میxad کند. بنابراین مشتری و واسطه، مورد پیگرد قانونی قرار میxad گیرند و زنان به مراکز توانمندسازی معرفی می شوند. این شرایط در کشورهایی مانند سوئد، نروژ و ایسلند رایج است (و موفق ترین شیوه در کاهش روسپیگری بوده است).

۴- در نگرش xadهای مبتنی بر قانونی کردن و تبعیضxad زدایی، تنxad فروشی یک فعالیت شغلی مجاز است که باید در معرض تنظیم قانونی قرار گیرد. هلند، آلمان، استرالیا، نوادا، ارمنستان، قرقیزستان، سنگال، ونزوئلا، روسیه، تایلند و ترکیه از جمله این کشورها هستند. در این کشورها اعتقاد بر این است که جرم دانستن روسپیxadگری موجب شکل گیری جرایم سازمان یافته زیرزمینی است. این وضعیت، درآمد اقتصادی مطلوبی را برای مرتکبان جرایم سازمان یافته فراهم میxad آورد و باعث میxadشود این قبیل فعالیتxadهای پُرسود و غیرقابل کنترل، اغلب مشمول مالیات نشود.

به رسمیت شناختن روسپیxadگری، آن را مختص مکان xadها و زمانxad های خاص میxad کند و در این صورت می xadتوان انجام این عمل را در مکان xadهای عمومی ممنوع اعلام کرد. اگر روسپیxadگری جرم باشد به دلیل عدم نظارت دولت بر آن، سلامت جنسی و بهداشتی جامعه به شدت در معرض خطر قرار میxad گیرد. با توجه به این رویکرد، بسیاری از کشورها نظارت بر فعالیتxad های فاحشه xadخانه xadها، داشتن کارتxad های بهداشت و تمدید آنxadها در فواصل معین را برای روسپیان ضروری دانسته xadاند.

بر اساس اطلاعات جمعxad آوری شده از 100 کشور دنیا (2009) روسپیxadگری در 50 درصد از کشورها فعالیتی قانونی، در 11 درصد قانونی اما محدود و در 39 درصد از کشورها از نظر قانونی منع شده است. (بررسی وضعیت تن فروشی زنان در شهر تهران نوشته فاطمه جواهری و مینا هلالی ستوده، در کتاب زنان و مسائل اجتماعی، تالیف دکتر سراج زاده و همکاران، تهران: مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران، ۱۳۹۴)

آیا لازم است ایران نیز سیاست خود در برابر تن فروشی را تغییر دهد به این امید که از خسارت های بیشتر، مانند گسترش ایدز، جلوگیری کند؟